Een boomgaard van dertig hectare is geen stuk natuur dat je aan zichzelf overlaat. Het is ook geen productielijn die je volledig naar je hand zet. Voor ons ligt fruit telen daar ergens tussenin. We doen zo weinig mogelijk zelf, en laten de natuur zo veel mogelijk het werk doen dat ze van zichzelf al goed doet.

Dat is geen nieuw idee. Onze familie teelt al vier generaties fruit, sinds de jaren zeventig in Herten en Lerop, net ten zuiden van Roermond. In die tijd hebben we geleerd dat de bomen, de grond, de rivier en de dieren om ons heen meer met elkaar te maken hebben dan je op het eerste gezicht zou denken. Wie daar goed naar kijkt, hoeft minder in te grijpen.

De Roer is altijd onze belangrijkste bondgenoot geweest. Ze stroomt vlak langs de boomgaard en heeft de grond waarop onze bomen staan in de loop van eeuwen gevormd.

In droge zomers, als de regen te lang uitblijft, pompen we water uit de rivier om de bomen door de warmste weken te helpen. Zo krijgen ze precies wat ze nodig hebben, op het moment dat het ertoe doet, met water uit de directe omgeving.

Als je in het voorjaar of de zomer door onze boomgaard loopt, hoort en ziet al snel dat we er niet alleen zijn. Wilde vogels hebben er hun vaste plek.

Ze zijn er niet toevallig. Deze vogels houden andere vogels en ongedierte op afstand, die het fruit anders zouden aantasten. Hoe beter dat evenwicht werkt, hoe minder we zelf hoeven in te grijpen. Dat vraagt geduld, maar het levert een boomgaard op waarin alles een rol heeft.

In veel boomgaarden wordt het gras tussen de rijen kort gehouden, netjes als een gazon. Bij ons niet. Het gras wordt nooit kort gemaaid.

Dat ziet er misschien wat minder strak uit, maar het lange gras biedt beschutting aan insecten en kleine dieren, en houdt in warme periodes het vocht beter vast in de grond. Zo blijft er onder de bomen een eigen leefwereld bestaan, die op haar beurt weer bijdraagt aan een gezonde boomgaard.

Het spannendste moment van het jaar valt in het voorjaar, als de bomen in bloei staan. Een enkele nacht vorst kan dan genoeg zijn om de bloesem, en daarmee de oogst van dat jaar, te verliezen.

Op zulke nachten zetten we de sproeiers aan. Het water legt een dun laagje ijs om de knoppen en bloemen. Dat klinkt tegenstrijdig, maar terwijl het water bevriest komt er warmte vrij, waardoor de bloesem daaronder net rond het vriespunt blijft en niet bevriest. De volgende ochtend staat de boomgaard vol bomen in een jasje van ijs, en daaronder is de bloesem gewoon heel gebleven.

Ook de natuur werkt dus niet altijd mee. Maar vaak heeft ze zelf het antwoord al in handen, in dit geval in de vorm van gewoon water.

Elke appel in onze kratten heeft een heel jaar in de boomgaard achter de rug. Een voorjaar waarin de bloesem misschien een nacht onder het ijs doorbracht, een zomer met water uit de Maas, en een najaar waarin het fruit mocht hangen tot het klaar was.

We geloven dat je dat proeft. Niet omdat we de natuur de baas zijn, maar omdat we leren om met haar samen te werken.